در منشور کوروش چه ها هست و چه ها نیست!

متن زیر ترجمه منشور کورش از زبان اکدی به انگلیسی است که توسط جرج راولینسون انجام شده و در سال ۱۸۸۰ میلادی در Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland جلد ۱۲ (شماره ۱) صفحات ۷۰ تا ۹۷ منتشر شده است.  بعد از تمام حواشی و افسانه سرایی هایی که در زمینه محتوای این منشور به وجود آمده و مخصوصن بعد از سخنان بیربط آقای احمدی نژاد و اشاره به جملاتی که در این منشور وجود ندارد، خواندن این متن رو به همگان توصیه میکنم. متاسفانه در شرایط فعلی وقت ترجمه فارسی رو ندارم و در وب هم به دنبال ترجمه فارسی نگشتم. ولی مطمئنم که اگر هم باشد (که حتمن جایی هست) بسیاری به اون دسترسی و آشنایی ندارند.

At this desecration the Lord of the Gods (presumably Merodach) was deeply grieved, and all the Gods inhabiting the temples of Babylon deserted their shrines. In the festivals (or processious), which were held at Cal-anna, Merodach and his kindred gods (were no longer seen) (?). They had re moved to other congregations which had retained places for them ; then the people of Sumir and Akkadl, who had been left in darkness (?), prayed to Merodach to return (to his old haunts); he granted their prayer, returned and rejoiced the land, selecting a king, who, according to his wishes, might govern the people, whom ho committed to his charge.

So he proclaimed the name of Cyrus, king of the city of Ansan, to be king over tho whole country, and to all people he declared his title. The country of Guti and all its forces, whom he caused to bow before his feet, as well as the whole nation of the black-heads, whom he brought into his hand, he made to rest in security and order (?). Merodach, the great lord, the feeder of his people, in his double capacity (?), directed his heart and hand and caused him to live (or worship ?) joyfully. To his own city of Babylon he summoned him to march, and he caused him to take the road to Dindir (one of the popular names for Babylon); like a friend and benefactor (?) he conducted his army.

His far-extending forces, of which, like the waters of the river, the numbers could not be told, and their precious swords were the pride of his army; (?) without fighting or opposition he brought them near Cal-anna, and his city of Babylon he surrounded and conquered.

Nabonidus, the king who did not worship him, he delivered into the hand of Cyrus. Then the people of Dindir, all of them and many of the Sumirs and Akkads, nobles aud high priests, revolted and refused to kiss his feet {i.e. Nabonidus’s); they rejoiced in his (i.e. Cyrus’s) sovereignty and changed their allegiance. The god in whose service the dead are raised to life, and who helps all in difficulty and want (?), thoroughly befriended him and blazoned forth his proclamation (as follows) :

I am Cyrus, the supreme (?) king, the great king, the powerful king, king of Dindir, king of Suinir and Akkad, king of the four races ; son of Cambyses, the great king, king of the city of Ansan; grandson of Cyrus, the great king, king of the city of Ansan; great-grandson of Teispes, the great king, king of the city of Ansan. The ancient royal family, of which Bel and Nebo had sustained the rule in the goodness of their hearts, faded away when I entered victoriously into Dindir. With joy and gladness in the royal palace I established the seat of sovereignty. Merodach, the great lord, the heart of his follower which the sons of Dindir and. . . . (this passage is mutilated and the sense cannot be recovered). My wide-spreading army was peacefully established through out Dindir and the many districts of Surnir and Akkad, their good order was not disturbed (?). The high places of Babylon and all its fortresses I maintained in good preservation. The sons of Dindir had neglected to repair their dilapidations (?). Their fissures gaped, their walls bulged out. To the work of repairing his shrine, Merodach, the great lord, addressed himself (?). To me Cyrus the king, his worshipper, and to Cambyses my son, the offspring of my heart, and to my faithful army (the god) auspiciously granted his favour (?), so that we succeeded in restoring (the shrine) to its former perfect state (?) (all very doubtful). Many of the kings dwelling in high places, who belonged to tho various races inhabiting the country between the Upper Sea (or Mediterranean) and the Lower Sea (or Persian Gulf), together with the kings of Syria and the unknown regions beyond (Sutaru, a word otherwise unknown) (?), brought to me their full tribute at Cal-anna, and kissed my feet. (They came) from …. as far as the cities of Assur and Istar, from Agate, Isnunnak, the cities of Zamban, Mie-Turnu, and Duran, as far as the skirts of Guti, and the fortresses along the banks of the Tigris, where they had been settled from ancient times.

The gods who dwelt among them to their places I restored, and I assigned them a permanent habitation. All their people I assembled, and I restored their congregations; and the gods of Sumir and Akkad, whom Nabonidus had inaugurated at the festivals (or processions) of tho lord of the gods at Cal-anna, by command of Merodach, the great lord, I assigned them an honourable seat in their sanctuaries, as was enjoyed by all the other gods in their own cities. And daily I prayed to Bel and Nebo that they would lengthen my days, and would increase my good fortune, and would repeat to Merodach, my lord, that, Thy worshipper Cyrus the king, and his son Cambyses …»

*****************************************************************

در سال ۱۹۷۲ C.Walker در مجله Iran گزارشی منتشر کرد که خبر از یافت شدن یک قطعه انتهایی منشور رو میداد. در ترجمه های جدید این قطعه انتهایی هم اضافه شده. نمونه این ترجمه جدیدتر توسط Irving Finkel در وب سایت British Museum اومده:

[When … Mar]duk, king of the whole of heaven and earth, the ……. who, in his …, lays waste his …….
[………………………………………………………………]broad ? in intelligence, …… who inspects} (?) the wor]ld quarters (regions)
[……………………………………………………..…] his [first]born (=Belshazzar), a low person was put in charge of his country,
but [……………………………………………………………………….] he set [a (…) counter]feit over them.
He ma[de] a counterfeit of Esagil, [and …..……….]… for Ur and the rest of the cult-cities.
Rites inappropriate to them, [impure] fo[od- offerings ………………………………………………….] disrespectful […] were daily gabbled, and, as an insult,
he brought the daily offerings to a halt; he inter[fered with the rites and] instituted […….] within the sanctuaries. In his mind, reverential fear of Marduk, king of the gods, came to an end.
He did yet more evil to his city every day; … his [people …………….…], he brought ruin on them all by a yoke without relief.
Enlil-of-the-gods became extremely angry at their complaints, and […] their territory.  The gods who lived within them left their shrines,
angry that he had made (them) enter into Shuanna (Babylon).  Ex[alted Marduk, Enlil-of-the-Go]ds, relented.  He changed his mind about all the settlements whose sanctuaries were in ruins,
and the population of the land of Sumer and Akkad who had become like corpses, and took pity on them.  He inspected and checked all the countries,
seeking for the upright king of his choice.  He took the hand of Cyrus, king of the city of Anshan, and called him by his name, proclaiming him aloud for the kingship over all of everything.
He made the land of Guti and all the Median troops prostrate themselves at his feet, while he shepherded in justice and righteousness the black-headed people
whom he had put under his care.  Marduk, the great lord, who nurtures his people, saw with pleasure his fine deeds and true heart,
and ordered that he should go to Babylon  He had him take the road to Tintir (Babylon), and, like a friend and companion, he walked at his side.
His vast troops whose number, like the water in a river, could not be counted, were marching fully-armed at his side.
He had him enter without fighting or battle right into Shuanna; he saved his city Babylon from hardship.  He handed over to him Nabonidus, the king who did not fear him.
All the people of Tintir, of all Sumer and Akkad, nobles and governors, bowed down before him and kissed his feet, rejoicing over his kingship and their faces shone.
The lord through whose help all were rescued from death and who saved them all from distress and hardship, they blessed him sweetly and praised his name.
————————————————-
I am Cyrus, king of the universe, the great king, the powerful king, king of Babylon, king of Sumer and Akkad, king of the four quarters of the world,
son of Cambyses, the great king, king of the city of Anshan, grandson of Cyrus, the great king, ki[ng of the ci]ty of Anshan, descendant of Teispes, the great king, king of the city of Anshan,
the perpetual seed of kingship, whose reign Bel (Marduk)and Nabu love, and with whose kingship, to their joy, they concern themselves.  When I went as harbinger of peace i[nt]o Babylon
I founded my sovereign residence within the palace amid celebration and rejoicing.  Marduk, the great lord, bestowed on me as my destiny the great magnanimity of one who loves Babylon, and I every day sought him out in awe.
My vast troops were marching peaceably in Babylon, and the whole of [Sumer] and Akkad had nothing to fear.
I sought the safety of the city of Babylon and all its sanctuaries.  As for the population of Babylon […, w]ho as if without div[ine intention] had endured a yoke not decreed for them,
I soothed their weariness; I freed them from their bonds(?).    Marduk, the great lord,  rejoiced at [my good] deeds,
and he pronounced a sweet blessing over me, Cyrus, the king who fears him, and over Cambyses, the son [my] issue, [and over] my all my troops,
that we might live happily in his presence, in well-being.  At his exalted command, all kings who sit on thrones,
from every quarter, from the Upper Sea to the Lower Sea, those who inhabit [remote distric]ts (and) the kings of the land of Amurru who live in tents, all of them,
brought their weighty tribute into Shuanna, and kissed my feet. From [Shuanna] I sent back to their places to the city of Ashur and Susa,
Akkad, the land of Eshnunna, the city of Zamban, the city of Meturnu, Der, as far as the border of the land of Guti – the sanctuaries across the river Tigris – whose shrines had earlier become dilapidated,
the gods who lived therein, and made permanent sanctuaries for them.  I collected together all of their people and returned them to their settlements,
and the gods of the land of Sumer and Akkad which Nabonidus – to the fury of the lord of the gods – had brought into Shuanna, at the command of Marduk, the great lord,
I returned them unharmed to their cells, in the sanctuaries that make them happy.  May all the gods that I returned to their sanctuaries,
every day before Bel and Nabu, ask for a long life for me, and mention my good deeds, and say to Marduk, my lord, this: “Cyrus, the king who fears you, and Cambyses his son,
may they be the provisioners of our shrines until distant (?) days, and the population of Babylon call blessings on my kingship. I have enabled all the lands to live in peace.
Every day I increased by [… ge]ese, two ducks and ten pigeons the [former offerings] of  geese, ducks and pigeons.
I strove to strengthen the defences of the wall Imgur-Enlil, the great wall of Babylon,
and [I completed] the quay of baked brick on the bank of the moat which an earlier king had bu[ilt but not com]pleted its work.
[I …… which did not surround the city] outside, which no earlier king had built, his workforce, the levee [from his land, in/int]o Shuanna.
[… ……………………………………………………………..with bitum]en and baked brick I built anew, and [completed] its [work].
[……………………………………………………..] great [doors of cedarwood] with bronze cladding,
[and I installed] all their doors, threshold slabs and door fittings with copper parts.   [……………………..] I saw within it an inscription of Ashurbanipal, a king who preceded me;
[……………………………………………………………] his … Marduk, the great lord, creator (?) of [ … ]
[…………………………………………….] my [… I presented] as a gift…………………] your pleasure  forever.

**************************************************************

پس نوشت: این ترجمه فارسی رو به قلم شاهرخ رزمجو از وب سایت British Museum پیدا کردم. این ترجمه بر اساس متن فینکل انجام شده.

1) [آن هنگام كه …………. {مردو]ك، پادشاه همه آسمان‌ها و زمين، كسي كه ….،} … كه با …يَش {سرزمين‌هاي دشمنانش (؟) را لگدكوب مي‌كند}

2) [………………] {با دانايي گسترده، … كسي كه} گوشه‌هاي جهان {را زير نظر دارد}،

3) [………………] …فرزند ارشد [او] (= بِلشَزَر، فرومايه‌اي) به سروري سرزمينش گمارده شد،

4) [………………] [اما] او [فرمانروايي؟ سا]ختگي بر آنان قرار داد،

5) نمونه‌اي ساختگي از اِسگيل سا[خت و] …………… براي (شهر) اور و ديگر جايگاه‌هاي مقدس [فرستاد؟]

6) آيين‌هايي كه شايسته آنان (خدايان / پرستشگاه‌ها) نبود. پيشكشي‌ [هايي ناپاك]‌ ………………. گستاخانه […] هر روز ياوه‌سرايي مي‌كرد و [اها]‌نت آميز

7) (او) پيشكشي‌هاي روزانه را باز داشت. او در [آيين‌ها دست برد و] ……………. درون پرستشگاه‌ها برقرار [كرد]. در انديشه‌اش به ترس از مردوك ــ شاه خدايان ــ پايان داد.

8 )  هر روز به شهرش (= شهر مردوك) بدي روا مي‌داشت. …………. همه مردما[نش را …] (= مردمان مردوك) را با يوغي رها نشدني به نابودي كشاند.

9) انليلِ خدايان (= مردوك)، از شِكوِه ايشان بسيار خشمگين شد، و ………… قلمرو آنان. خداياني كه درون آن‌ها مي‌زيستند محراب‌هاي‌شان را رها كردند،

10) خشمگين از اين‌كه او (= نبونئيد) (آنان را) (= خدايان غير بابِلي) به شواَنّهَ (= بابل) وارد كرده بود. [دلِ] مردوكِ بلند [پايه، انليلِ خدايان] برحم آمد … (او) بر همه زيستگاه‌هايي كه جايگاه‌هاي مقدس‌شان ويران گشته بود

11) و مردم سرزمين سومر و اَكد كه هم‌چون كالبد مردگان شده بودند، انديشه كرد (و) بر آنان رحم آورد. او همه سرزمين‌ها را جست‌ و بررسي كرد،

12) شاهي دادگر را جست‌وجو كرد كه دل‌خواهش باشد. او كوروش، شاه (شهر) انشان را به دستانش گرفت، و او را به نام خواند، (و) شهرياري او بر همگان را به آواي بلند اعلام كرد.

13) او (= مردوك) سرزمين گوتي (و) همه سپاهيان مادي را در برابر پاهاي او (= كوروش) به كرنش درآورد و همه مردمان سرسياه (= عامه مردم) را كه (مردوك) به دستان او (= كوروش) سپرده بود،

14) به دادگري و راستي شباني كرد. مردودك، سرور بزرگ، كه پرورنده مردمانش است، به كارهاي نيك او (= كوروش) و دل راستينش به شادي نگريست

15) (و) او را فرمان داد تا بسوي شهرش (= شهر مردوك)، بابِل، برود. او را واداشت (تا) راه تينتير (= بابِل) را در پيش گيرد، و، هم‌چون دوست و همراهي در كنارش گام برداشت.

16) سپاهيان گسترده‌اش كه شمارشان هم‌چون آب يك رودخانه شمردني نبود، پوشيده در جنگ‌افزار‌ها در كنارش روان بودند.

17) (مردوك) او را بدون جنگ و نبرد به درون شواَنّهَ (= بابِل) وارد كرد. او شهرش، بابِل را از سختي رهانيد. او (= مردوك) نبونئيد، شاهي را كه از او نمي‌هراسيد، در دستش (= دست كوروش) نهاد.

18) همه مردم تينتير (= بابِل)، تمامي سرزمين‌هاي سومر و اَكد، بزرگان و فرمانداران در برابرش كرنش كردند (و) بر پاهايش بوسه زدند، از پادشاهي او شادمان گشتند (و) چهره‌هاي‌شان درخشان شد.

19) (مردوك) سروري كه با ياري‌اش به مردگان زندگي بخشيد (و) آن‌كه همه را از سختي و دشواري رهانيد، آنان او را به شادي ستايش كردند و نامش را ستودند.

20) منم كوروش، شاه جهان، شاه بزرگ، شاه نيرومند، شاه بابِل، شاه سومر و اَكد، شاه چهار گوشه جهان.

21) پسر كمبوجيه، شاه بزرگ، شاه شهر انشان، نوه كوروش، شاه بزرگ، شا[ه شهر] انشان، از نسل چَيش پيش، شاه بزرگ، شاه شهر انشان.

22) دودمان جاودانه پادشاهي كه (خدايان) بِل و نَبو فرمانرواييش را دوست دارند (و) پادشاهي او را با دلي شاد ياد مي‌كنند. آنگاه كه با آشتي به در[ون] بابِل آمدم،

23) جايگاه سروري (خود) را با جشن و شادماني در كاخ شاهي برپا كردم. مردوك، سرور بزرگ، قلب گشاده كسي كه بابِل را دوست دارد، [هم‌چون سرنو]شتم به من [بخشيد] (و) من هر روز ترسنده در پي نيايش او بودم.

24) سپاهيان گسترده‌ام با آرامش درون بابِل گام برمي‌داشتند. نگذاشتم كسي در همه [سومر و] اَكد هراس آفرين باشد.

25) در پي امنيتِ [شهرِ] بابِل و همه جايگاه‌هاي مقدسش بودم. براي مردم بابِل ……………… كه برخلاف خوا[ست خدايان] يوغي بر آنان نهاده بود كه شايسته‌شان نبود،

26) خستگي‌هاي‌شان را تسكين دادم (و) از بندها (؟) رهاي‌شان كردم. مردوك، سرور بزرگ، از رفتار [نيك من] شادمان گشت (و)

27) به من كوروش، شاهي كه از او مي‌ترسد و كمبوجيه پسر تني‌[ام و به] همه سپاهيانم،

28) بركتي نيكو ارزاني داشت. بگذار ما با شادي در برابرش باشيم، در آرامش. به [فرمان] والايش، همه شاهاني كه بر تخت نشسته‌اند،

29) از هر گوشه (جهان)، از درياي بالا تا درياي پايين، آنان‌كه در سرزمين‌هاي دور دست مي‌زيند، (و) همه شاهان سرزمين اَمورّو كه در چادرها زندگي مي‌كنند، همه آنان،

30) باج سنگين‌شان را به شواَنّهَ (بابِل) آوردند و بر پاهايم بوسه زدند. از [شواَنّهَ = بابِل] تا شهر آشور و شوش،

31) اَكد، سرزمين اِشنونهَ، زَمبَن، شهر مِتورنو، دِر، تا مرز گوتي، جا[يگاه‌هاي مقدس آن‌سو]ي دجله كه از ديرباز محراب‌هاي‌شان ويران شده بود،

32) خداياني را كه درون آن‌ها ساكن بودند، به جايگاه‌هاي‌شان بازگرداندم و (آنان را) در جايگاه ابدي خودشان نهادم. همه مردمانِ آنان (= آن خدايان) را گرد آوردم و به سكونتگاه‌هاي‌شان بازگرداندم و

33) خدايانِ سرزمين سومر و اَكد را كه نبونئيد ــ در ميان خشم سرور خدايان ــ به شواَنّهَ (= بابِل) آورده بود، به فرمان مردوك، سرور بزرگ، به سلامت

34) به جايگاه‌شان بازگرداندم، جايگاهي كه دل‌شادشان مي‌سازد. باشد تا خداياني كه به درون نيايشگاه‌هاي‌شان بازگرداندم،

35) هر روز در برابر بِل و نَبو، روزگاري دراز (= عمري طولاني) برايم خواستار شوند (و) كارهاي نيكم را يادآور شوند و به مردوك، سرورم چنين بگويند كه «كوروش، شاهي كه از تو مي‌ترسد و كمبوجيه پسرش

36) … بگذار آنان {سهميه رسان نيايشگاه‌هاي‌مان باشند، تا روزگاران دراز (؟) … و} باشد كه مردمان بابِل [شاهيِ] (او را) بستايند.» من همه سرزمين‌ها را در صلح قرار دادم.

37) ……… [غا]ز، دو مرغابي، ده كبوتر، بيش‌تر از [پيشكشي پيشينِ] غاز و مرغابي و كبوتري كه ……

38) … [روزا]نه افزودم. …………. در پي استوار ‌كردن باروي ديوار ايمگور ــ اِنليل، ديوار بزرگ بابِل برآمدم

39) … ديواري از آجر پخته، بر كناره خندقي كه شاه پيشين ساخته بود، ولي ساختش را به پايان [نبرده بود] … كار آن را [من … به پايان بردم.]

40) … كه [شهر را از بيرون در بر نگرفته بود]، كه هيچ شاهي پيش از من (با) كارگرانِ به بيگاري [گرفته شده سرزمينش در] شواَنّهَ (= باِبل) نساخته بود.

41) … (آن را) [با قير] و آجر پخته از نو برپا كردم و [ساختش را به پايان رساندم].

42) … [دروازه‌هاي بزرگ از چوب سدر] با روكش مفرغين. من همه آن درها را با آستانه[ها و قطعات مسي] كار گذاردم.

43) … [… كتيبه‌اي از] آشوربانيپال، شاهي پيش از من، [(روي آن) نو]شته شده بود، [درون آن ديد]م.

44) [……..] {او … مردوك، سرور بزرگ، آفرينننده (؟)} [………………………..]

45) [………………………] {… من … هم‌چون هديه‌اي [پيشكش كردم]}……… [(براي) خشنودي‌ات} تا به جا]ودان.

راهنماي متن:

ــ نقطه‌گذاري‌ها نشان‌دهنده‌ي شكستگي يا آسيب‌ديدگي متن هستند.

ــ نوشته‌هاي درون [ ] به معني بخش‌هاي شكسته يا بازسازي شده است.

ــ نشانه‌ي ؟ براي احتمال‌ها به كار رفته است.

ــ ترجمه‌ي بخش‌هاي درون { } از روي متن دو قطعه‌ي نويافته انجام شده است.

9 پاسخ to “در منشور کوروش چه ها هست و چه ها نیست!”

  1. پــــانـــــــــدول Says:

    دوست خوبم سلام
    من چند وقتی است که با وبلاگ شما آشنا شده ام و با اجازه ات در مطلبی که توی وبلاگم نوشته ام , این پست شمارو لینک دادم امیدوارم که موجب ناراحتی نشده باشم

  2. !!! Says:

    شما مسلمانی؟؟

  3. مقداد Says:

    ترجه قستی از منشور: (مردوك خداى بزرگ از كردار من خشنود شد… او بركت و مهربانى اش را ارزانى داشت. ما همگى شادمانه و در صلح و آشتى مقام بلندش را ستودیم…
    من همه شهرهایى را كه ویران شده بود از نو ساختم. فرمان دادم تمام نیایشگاه
    هایى كه بسته شده بودند را بگشایند.)

    این جمله هاییکه در متن تون وجود داره تعارض داره چون کورش به مخالفت با تفکرات مردوک به بابل حمله میکنه چطور میتونه بگه گه مردوک از من خشنود شد در صورتی که 100% مردوک مخالف این جران بوده
    و نیایشگاه برج بابل در طبقه اخر برج بابل بوده و در وسط این نیایشگاه مجسمه ای بزرگ یک شمشیری بزرگ (مانند آبلیسک که به اعتقاد من اولین obelisk بابلیان ساختند) در دست داشته به سمت آسمان بوده به معنی مبارزه با خدا که انها شیطان پرست بودند و و این نیایش گاه بسته نبود که کورش فرمان بده که این نیایش گاه باز کنند و دوباره باید بگم که به مخالفت با جریان ضد خدایی بابلیان کورش به بابل حمله کرد و یهودیان در بند آزاد کرد و منشور کورش به این دلیل نوشت که بابلیان بدانند که این حکومت بابلیان خلاف منشور بوده و از این به بعد باید مطابق منشور پیروی کنند
    پس این منشور یا جعلی هست یا اگر هم جعلی نباشه و اصل باشه 100% به نوشته های منشور دست برده شده و مطابق با جریانهای صهیونیستی تغییر دادند تا بگو یند که این کورش کبیر هم مثل خودمان فکر میکرد و شما ایرانی های پس از انقلاب مخالف این موضوع هستید و برای ما ایرانی ها هم با دیدن منشور به این نتیجه میرسیم که کورش کفر گفته پس به این موضوع ها نباید سطحی نگاه کنیم

    • Utna Says:

      ممنون بخاطر نظری که گذاشتین. ولی برای من یک سوال پیش اومد. بالاخره بابلیان اعتقادات ضد خدایی داشتند یا نه. اگه داشتند که با حمله کوروش طبیعتن باید بساط این اعتقادات برچیده شده باشه. یعنی خدایان (و در راس اونها مردوک) باید به نیایشگاهها برگردند. مگر اینکه شما معتقد باشین خدای دیگری غیر ار مردوک این وسط وجود داشته که مردوک نماد دشمنی با اون بوده.
      اگر هم بابلیان اعتقادات ضد خدایی نداشتند که خوب چرا کوروش اصلن حمله کرد و چرا یهودیان اسیر بودند که بخوان آزاد بشند و چرا کلن این اتفاقا افتاد. خوشحال میشم روشنگری بفرمایید

  4. حجت Says:

    عزیزم ترجمه فارسی مناسبی از منشور کورش در ویکی‌پدیا موجود هست:

    http://tinyurl.com/2db3hgx

    ویکی‌پدیای فارسی ویرایشگرهایی داره که بلد منشور رو به خط اصلی‌اش بخونن!

    • Utna Says:

      ترجمه ویکی پدیای فارسی برگرفته وب سایت مرادی غیاث آبادیست که به نظرم یکم با متن اصلی متفاوته. مثلن این جمله رو ببین:
      «من برده‌داری را برانداختم. به بدبختی‌های آنان پایان بخشیدم. فرمان دادم که همه مردم در پرستش خدای خود آزاد باشند و آنان را نیازارند. فرمان دادم که هیچکس اهالی شهر را از هستی ساقط نکند. مردوک از کردار نیک من خشنود شد.»

      متن انگلیسی فرینکل اینه:
      I soothed their weariness; I freed them from their bonds(?). Marduk, the great lord, rejoiced at [my good] deeds,

      و ترجمه فارسی رزمجو این:
      خستگي‌هاي‌شان را تسكين دادم (و) از بندها (؟) رهاي‌شان كردم. مردوك، سرور بزرگ، از رفتار [نيك من] شادمان گشت (و)

      خودت قضاوت کن!

  5. 1wsa Says:

    سلام دوست عزیز از وبلاگت خیلی خوشم اومد این ترجمه کوروش یه خورده غیر روان بود ولی خیلی مفید و غرور انگیز بود وبلاگت رو لینک کردم لصفا ما رو با نامه (یک وبلاگ سفید)و توضیحات:(نگاهی دیگر به ای تی و سینما) لینک کن و خبرم بده پیشاپیش ممنون
    http://1wsa.wordpress.com/

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: